เมื่อถึงเวลาที่ต้องเอ่ยคำลา

แล้วน้ำตาก็หยดรินไหล

ก็เรามันอยู่กันมานานเกินตัดใจ

เส้นสายใยแห่งมิตรภาพยังคงมี

เพราะเวลาที่ทำให้เราพบกัน

ความผูกพันถักทอขึ้นตรงนี้

รั้วเหลือง-น้ำเงินเพื่อนแสนดี

วีรกรรมที่เคยยังตรึงใจ

และเวลาที่ทำให้เราจาก

ให้เราพรากจากกันไปตั้งไกล

ต่างคนก็ต่างรู้อยู่แก่ใจ

ว่าต้องไปด้วยความจำเป็น

ขอให้เวลาพาเราเดินทางมาพบ

ให้มาจบด้วยความสุขอย่างที่เห็น

ให้พวดเราอยู่พร้อมหน้าอย่างที่เป็น

ให้เราเป็นเพื่อนกัน...นิรันดร์กาล

...ดีกัลนะ